Δωρεάν Ψηφιακά Βιβλία

Όταν πεθάνω, ρίξτε με στη θάλασσα να γίνω αλάτι στα στόματα των ζωντανών, να τους θυμίζω πως ήμουν κι εγώ κάποτε στο κατάστρωμα. Τα ποιήματα αυτής της συλλογής δεν υπακούν σε χρονολογική τάξη ούτε σε θεματική πειθαρχία. Γράφτηκαν σε διαφορετικές στιγμές, με αφορμές ποικίλες∙ άλλοτε φιλοσοφικές, άλλοτε κοινωνικές, άλλοτε υπαρξιακές. Συνθέτουν ένα μωσαϊκό που δεν αποζητά την αρμονία αλλά την ένταση, την ασυνέχεια, την ελευθερία της στιγμής. Ατάκτως ειρημένα κείμενα σκορπισμένα και ταυτόχρονα δεμένα από την ίδια ανάγκη: να μετατραπεί το θραύσμα σε ποίηση, το εφήμερο σε ίχνος, το προσωπικό σε κοινό. Δεν υπάρχει εδώ αρχή, μέση και τέλος. Υπάρχει μόνο η διαδρομή του αναγνώστη μέσα σε ποιήματα που δεν στέκονται σε παράταξη, αλλά συναντιούνται απροσδόκητα, όπως οι σκέψεις, οι μνήμες αλλά και οι ίδιες οι εφήμερες ζωές μας...